วันที่ 2 วันสิ้นโลก (ส่วนตัว)

วันที่ 2 หลังจากการผ่าตัด นับตั้งแต่เช้าตื่นขึ้นมาจนถึงตอนนี้ ต้องบอกเลยว่าเป็นวันที่วุ่นวาย และโกลาหลไปหมด ความสบายที่คิดไว้ตอนแรกไม่เคยผ่านมาให้เห็นเลย แจ๊ะดำ นำเรื่องปวดหัวมาให้ตลอดทั้งวันแบบต่อเนื่อง ไม่ให้เว้นวรรคกันเลยทีเดียว

เริ่มต้นตั้งแต่เช้าของวันนี้ เสียงปลุกของแม่ทำเอาช่วงเวลาของพักผ่อนสิ้นสุดลง สิ่งที่แม่รีบวิ่งเข้ามาบอกนั้นเป็นภาพที่แจ๊ะดำ กำลังร้องด้วยเสียงที่อิดโรย บวกกับปอกคอกันเลียเพื่อนใหม่หลุดออกจากคอ คงเป็นผลมาจากการดิ้นตลอดทั้งคืนตอนอยู่ในกรง พอมาเห็นเข้ารีบแกะเชือกมันกรง ตามด้วยแกะเชือกที่มัดคอ แล้วค่อยๆ ร้อยๆ ปลอกคอกันเลียเข้าไปด้วยกันใหม่ สภาพปลอกคอจนถึงตอนนี้บอกได้เลยว่าเหมือนสงครามมายังไงอย่างงั้น

เสียงนาฬิกาปลุกยังไม่ดังขึ้นสักรอบเลย ตอนนี้ต้องมาเป็นพี่เลี้ยงเฝ้าแจ๊ะดำ หลังออกจากกรง ใจหนึ่งก็อยากให้มันออกมาจากกรงกลัวมันจะเครียดเกินไป อีกใจหนึ่งก็กังวลว่ามันวิ่งไปนุ่นมานี่ กระโดดขึ้นโต๊ะขึ้นตั้งอาจทำให้แผลฉีกได้ อีกอย่างวันนี้หมอนัดไปล้างแผลวันแรก ถ้ามันหายไปคงปวดหัวน่าดู สุดท้ายก็เลยต้องคอยเดินตามเฝ้าดูอยู่ตลอด จนไม่เป็นอันนอนเอาเสียเลย

หลังจากกินข้าว แล้วป้อนยาเสร็จ กะว่าจะล้างกรงให้หน่อย เพราะกลิ่นกรงที่ได้มาจากลุงนั้น เดิมทีเป็นกรงหมา กับกลิ่นฝุ่นเก่าๆ ในใจตอนนั้นก็คิดว่าแจ๊ะดำ อาจจะไม่อยากนอนเพราะกลิ่นเหล่านี้หรือเปล่ายิ่งเป็นแมวที่แสนจะรักสะอาดเสียยิ่งกระไร ไม่รอช้า กันแจ๊ะดำไว้ในบ้าน ล็อกประตูหน้าต่างทุกบาน รีบลงมือซักฟอกกรงเหล็กให้สะอาดสะอ้าน ทันใดเสียง “ปั้ง” ก็ดังมาจากห้องครัว เอาแล้ว! แจ๊ะดำขึ้นเพดานอีกแน่ๆ รีบวิ่งเข้ามาดูในบ้าน หมอนนอนเหลือรอยร่างแมวเอาไว้ รีบวิ่งไปดูหลังบ้าน ต่อเก้าอี้ขึ้นไปดูบนช่องเพดาน ก็หาไม่เจอ ตอนนั้นเห็นยายกำลังเอื้อมมือไปปิดประตู แล้วแกก็บอกมาด้วยเสียงเบาๆ ว่า “เปิดให้แมวมันออก”

โอ้ยย!! อะไรมันจะมาประจวบเหมาะกันขนาดนั้น กะว่าล้างกรงเสร็จ เดี๋ยวก็จะพาไปล้างแผล นี่ต้องมาออกตามหาอีก วิ่งดูรอบบ้าน ใต้โต๊ะ พุ่มไม้ ที่ไหนก็ไม่เจอ เจอก็แต่ แจ๊ะนุ้ย ที่ไม่รู้ประสีประสากับเรื่องที่เกิดขึ้นเลย หลังจากเสียงปั้ง ใช้เวลาเกือบ 1 ชั่วโมงในการค้นหา สุดท้ายไปเจอแจ๊ะดำนอนเฝ้าศาลตายายของคนข้างบ้าน วินาทีนั้นดีใจยิ่งกว่าได้เพชรเม็ดงามเสียอีก

11 โมงนิดๆ รีบยัดแจ๊ะดำใส่กระเป๋าไปล้างแผล ปอกคอกันเลียทำให้พื้นที่ในกระเป๋าเหลือน้อยลง บวกกับเสียงรถราที่วิ่งกันเสียงดัง ไปโรงพยาบาลคราวนี้ แจ๊ะดำส่งเสียร้องโวยวายตลอดทางไม่ขาดสาย ในความวุ่นวายที่เกิดขึ้นยังมีความโชคดีอยู่ หมดที่ล้างแผลบอกว่าแผลอยู่ในสภาพที่ดีไม่มีฉีกขาด ซึ่งเป็นสิ่งเกินคาดเสียจริงๆ เมื่อเห็นวีรกรรมที่ผ่านมา

ล้างแผลเสร็จเหมือนภารกิจ ลุล่วงไปได้เกือบครึ่งทาง ที่เหลือตลอดทั้งๆ วัน ก็นั่งๆ นอนๆ อยู่แถวในบ้านไม่ไปไหน ตอนเขียนโพสต์นี้มาจนถึงบรรทัดนี้ แจ๊ะดำ ก็ยังนอนอยู่ที่เดิม และก็ภาวนาให้นอนอยู่ที่เดิม ไม่ขัดจังหวะการนอนจนถึงเช้าในวันใหม่

สวัสดี

Jpeg

ปอกคอกันเลียสภาพยับเยิน

Jpeg

ยังไหวๆๆๆๆ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s